Tales of the TV-kaart
Het mooiste vind ik misschien nog wel de STEM. Bijvoorbeeld de ondertoon in de stem van Sander van VI Computer toen ik terugkwam met de besproken TV-kaart in Kronkel nummer 1. Dat was natuurlijk waar ik zo PISSED van raakte. Wat er toen in Sanders ondertoon zat was iets van "Tja, dat U dat nou niet kunt, meneertje, daar kunnen WIJ natuurlijk niets aan doen"..
Ik had dus besloten mij gewonnen te geven en mijn pc bij de 'vrienden' van VI Computer te brengen zodat ZIJ - voor 20 euri - de TV-kaart in kwestie konden installeren. Veel vriendelijker vond ik de toon in de stem van collega Nicky, die de telefoon beantwoordde toen ik belde of ik mijn computer mocht komen langsbrengen. In zijn stem zat iets van "Natuurlijk willen wij (onnozelen zoals) u graag helpen!". Maar dan op een vriendelijke en geuruststellende manier..
Het was vrijdag morgen. Het was niet bijzonder druk. Ik kon hem brengen en dan was hij vandaag - uiterlijk morgen - klaar. Aangekomen in de winkel begroet niemand minder dan (mijn vriend) Sander mij ("Goeiemorgen Sander" roep ik vrolijk en hij begint te stralen. Wat een naam onthouden wel niet allemaal kan doen) en neemt de computer in ontvangst. Ik verbaas mijzelf met mijn vriendelijkheid (ik had het zeker van mij af geschreven) en we kakelen vrolijk over koetjes en kalfjes. "Jah - toch wel vreemd EN geen TIJD gehad natuurlijk" verdedig ik mijzelf liegend. "Maak je" (ja - we zijn inmiddels aan het tutoyeren, Sander en ik) "niet druk, alles komt voor elkaar" stelt de stem van Sander mij gerust. Niet alleen de stem, ook de piepkleine glimlach die rond zijn lippen speelt houdt het grensgebied tussen vriendelijkheid en leedvermaak.
Ik was benieuwd.
En hufter als ik ben, ben ik vrijdag aan het eind van de middag even langs gelopen om te vragen hoe het ging. Gelukkig was Sander er om mij te ontvangen. Het was nog niet gelukt maar hij was tot 21:00u open en er kwam zo nog een collega.. (ow, DAN is het goed dacht ik nog). Sander zou me bellen als het klaar was maar de toon in zijn stem was al een tikkie anders..
Vanmiddag - zaterdag - was het zo ver. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Ik belde de VI Computer om te horen hoe het zat. Sander was er. Hij werd gehaald.
En het mooiste is dus nog de stem. ALLE intonatie was veranderd. Het was niet gelukt (ow god, verrassing!) en Sander begreep er niets van. De BIOS was geflashed, de kaarten waren eruit geweest, mijn pc was op de testbank geweest, alles was (dus letterlijk en figuurlijk) uit de kast gahaald om de TV-kaart aan de praat te krijgen. Niets hielp (nee, DUH!). Wat mij PRIMA stemde was de toon die Sander tegen mij aansloeg. Daar zat iets in van "misschien ben je TOCH niet zo dom als dat ik je eerst gegeven had"... (ow! wat kan gerechtigehid strelend zijn! 
)
Ik zou mijn geld terug krijgen (Wat?? Dus TOCH de regels buigen? Dit moet je niet MENEN!). We kletsen nog wat over koetjes en kalfjes en bespreken mijn mogelijkheden (moederborden enzo) (Sander, wat is er GEBEURD?!). We besluiten het gesprek uiterst vriendelijk en eigenlijk ronduit prettig. Ik ben stomverbaasd.
"Misschien had hij de vorige keer gewoon een slechte dag" denk ik terwijl ik de winkel uit loop met mijn pc'tje en mijn nieuwe KVM-switch die ik liever had dan een vuist vol cash..
Joost.
Reacties (toevoegen)
Geen reacties