Bussum
Ik heb het Koud. en ik realiseer me ineens dat dat een sensatie is die ik lang niet meer heb gehad. Maar toch - ondanks het feit dat ik het sinds mijn terugkeer uit warmere oorden dus blijkbaar weer koud heb - betrapte ik me gisteren op een lekker gevoel. Ik liep door de straten van Bussum, het dorp waar ik zo graag op afgeef. Uitspraken als 'het is niets meer dan 40.000 bejaarden op een stapel' of 'snobbisme is nou eenmaal niets voor mij' (niet??) of 'alleen 17-jarigen stappen in Bussum - ik voel me er altijd zo oud' verlaten geregeld mijn lippen.
<begin zijsprong>
Afgelopen zaterdag was ik met mijn goede vriend 'Diederik-uit-amsterdam' veel te vroeg om hip te zijn in de nieuwe kroeg in Bussum. De tent was verlaten en we vallen neer aan de bar. Uit pure verveling - niet van elkaar maar van de situatie - vallen onze beide ogen bijna dicht. Nog maar een biertje verzuchten we. Gelukkig wordt het al snel 'gezellig druk' (kots!). Het ene na het andere Gooise, opgedirkte, jonge eindexamenkandidaatje komt binnendruppelen. Diederik-uit-amsterdam en ik kijken elkaar aan. In een poging de jongen stieren uit te hangen die we nou eenmaal niet meer zijn proberen we er een paar tussen uit te zoeken 'waar-we-het-wel-mee-zouden-kunnen' (kots!). Tot mijn verbijstering lukt dat me gewoon niet. Ik neem een grote slok van mijn bier en zie GOD-zij-dank (onder het bord 'God zei drank' aan de muur) mijn vrienden binnenkomen. Nu wordt het pas ECHT gezellig jongens - let op!
We bezetten een tafel in de hoek en drinken er vrolijk op los. Met schaamrood op onze kaken hebben we het niet over schoolonderzoeken of eindexamens. Zelfs de nieuwe hit van Britney kunnen we geen van allen meezingen. Het toppunt van onze bejaardheid komt op het moment dat we het eens raken over het feit dat de speaker rechtsboven onze tafel te hard staat en dit besef ontaardt in een verzoek aan de bar of de bewuste speaker zachter mag. Met een herkennende grijns zet de overigens (ook) veel te oude jongen achter de bar de speaker uit. Ik dank u. Nu kan ik tenmiste weer HOREN wat ik drink. Ik rust mijn bejaarde lendenen op een barkruk en drink nog een Tequilla. Dronken lach ik leegjes naar mijn vrienden. 'Mooie jongens', denk ik vergenoegd..
<einde zijsprong>
Ik kon het dus ook niet helpen dat ik me betrapt voelde toen ik me realieerde dat ik me, rondlopend in Bussum, lekker voelde. Ik liep van mijn nieuwe casa naar het NS-station (waar Bussum er TWEE van heeft, god knows why) en vond de winkels die ik passeerde ineens opvallend aangenaam. Naast elkaar liggen op deze route een orthodontist, een keermaker, een fotostudio, een exclusieve banketbakker, een nog exclusievere bloemenwinkel, een makelaar (met t#ringmooie huizen in de etalage) en een bovenmatig dure wijnwinkel. Ineens genoot ik van de middagzon die op mij scheen en op de mij omringende, verschrikkelijk mooie huizen... Ik werd overspoeld door een niet te verklaren aangenaam gevoel en keek ineens met dat-huis-wil-ik-kopen-ogen naar de huizen in de straat die naar het station voert.
Ik herinner me ook hoe ik eerder vandaag van achter mijn pc'tje wat websites gevonden had gevuld met oude herinneringen.. Café De Peuk (jammer van het afschuwelijke introgeluid op de website) (ja, ook IK ben daar vroeger geweest) met bijbehorende herinneringen aan Guus van Lamoen, Rens de Jong, Diederik Schregardus en Stef -zonder site- Sep.. 
Ook Café De Jaargang doet overmatig hip tegenwoordig.. 
Badderend in mijn heerlijke gedachten kom ik aan bij het station en word herinnerd aan mijn gevoelens over Bussum van voor al deze heerlijkheid. Ik steek afwezig de straat over, niet op het zebrapad maar gewoon zodat de kortste afstand tussen mijn positie en de hoofdingang van het station bepalend is voor de route die ik kies. Een overduidelijk zeer welgestelde mevrouw op leeftijd manouvreert haar auto'tje omzichtig over de verlaten straatjes om het station. Een uiterst vervelende jongeman wenst zich niet aan de 'veurschriften' der straatoverstekelarij te houden en loopt dus pardoes voor haar auto. Hierop trekt ze een gezicht als een oorwurm met kramp in zijn sluitspier en maakt met handbewegingen duidelijk dat ze er graag door wil.
Iets knapt er in mij. Mijn gevoel over Bussum is weg en ik vervolg verdwaasd mijn weg naar de grote gele taxi - verwonderd over mijn euforische gevoel van zojuist. Was dit niet juist de reden dat je Bussum onplezierig vond?
Joost.
Reacties (toevoegen)
Geen reacties