Het werkende leven
Ik vind werken leuk. Dat vind ik echt. Vooral als je doet wat je kunt en kunt wat je doet.. Dat dat niet bij iedereen het geval is, is volgens mij te wijten aan hun eigen onvermogen de situatie naar hun hand te zetten. Of aan het feit dat die mensen gewoon KONINGEN zijn in het bedenken van excuses voor hunzelf en voor hun omgeving..
Mensen die mij wat beter kennen hadden voordat ik bij een groot Amerikaans adviesbureau ging werken zo hun bedenkingen bij een dergelijke situatie (lees: 'mijn functioneren binnen een meer gereguleerde omgeving').. Ik ben namelijk nogal van het 'niet lullen maar breien'. Dat dat in de praktijk vooral neer komt op 'zit niet te zeiken en VOORAL niet tegen MIJ' of 'ik HOU niet eens van beren, laat STAAN op de weg' is zo langzamerhand ook wel bekend van mij..
Zolang ik de vrije hand krijg voel ik me goed, maar kom niet bij me aan met betuttelende regeltjes of beperkende maatregelen. Grote klappen snel thuis is het devies. Mijn vorige werkgever had dat uit-STE-kend begrepen. Dat was een klein organisatieadviesbureau en zolang het besef dat we gewoon onze eigen broek omhoog moesten houden goed was doorgedrongen, mocht ik alles doen wat ik daartoe nodig achtte. Heerlijk. Vooral mijn direct leidinggevende was uit een dergelijk stuk hout gesneden. Je kunt je voorstellen dat dat dus lekker klikte. En toen dus de overstap..
De tendens van de voorgaande Kronkels doet vermoeden dat ik TOCH ergens (vermoedelijk in mijn huidige werk dus) tegen betuttelende regels aangelopen ben en me daar genadeloos tegen aan het verzetten ben. Vol verbijstering denk ik dat ik moet melden dat dat geenszins het geval is.
Eigenlijk kom ik steeds meer tot de conclusie dat ik me niet meer zit op te vreten over dingen. Het zit me gewoon mee. Ik heb een leuke vriendin, ik heb een supergezellig project, ik heb carrièrekansen te over, ik zie mijn vrienden te weinig, ik heb een volle (bijzonder gadget-gevoelige) agenda die bliept alsof het een lieve lust is en als het EVEN mee zit mag ik aankomende september een BMW gaan bestellen.. Kortom, ik ben gelukkig.
Het enige ECHT schokkende vind ik dat als ik mijn verhalen terug lees van pot-domme nog geen VIER maanden geleden, ik niet anders kan dan constateren dat ik daar nog VOLLEDIG aan het afgeven was op deze HEB-cultuur.. In mijn HOOFD wist ik wel dat ik snel weer terug zou zijn in het 'normale' Westerse leven maar ik had niet verwacht dat het zo snel en zo radicaal zou gaan.
Wat is dat toch in het menselijk brein dat zodra je een tijdje in een andere omgeving bent, aanpassingen - op grotere of kleinere schaal - zo makkelijk zijn en zo diep gaan dat je denkt dat je 'zo nou eenmaal bent'? Op reis dacht ik dat mijn perspectieven op de Westerse samenleving helemaal veranderd waren. Maar nu ik er weer midden in zit vind ik ook DIT weer heerlijk..
Misschien moeten we constateren dat er niet één werkelijkheid is? Of misschien kunnen we constateren dat eindeloos analyseren ons niet naar geluk leidt. Misschien moet je gewoon minder nadenken en meer VOELEN.. Dat is in ieder geval WEL een ding dat ik me nu eigen probeer te maken..
En tot nu leidt DAT in ieder geval tot een lekker gevoel. En voor de rest hoop ik niet dat dat teveel negatieve gevolgen heeft voor mijn Kronkels (zoals een 'Westers leven' dat duidelijk wel heeft.. 
)
*geniet*
Joost.
Reacties (toevoegen)
Reeds acht door derden achtergelaten reacties op deze kronkel.
-
→ M@rtijn typte rond 12:05 uur op de 119e dag van 2005:
Adaptation
Lekker om weer stukken van jouw hand te lezen! Goed om te horen dat de Quality of Life goed blijft, Master of Gadgets...
-
→ Bruno typte rond 10:13 uur op de 124e dag van 2005:
Hmm, misschien kun je je gewoon goed aanpassen. En daarvoor lijkt me dat gevoel erg belangrijk is, zonder al te veel nadenken. Bovendien de heb-cultuur heeft ook zn nuttige kant. Een digitale agenda is wellicht niet functioneel voor een leven in Tibet, een BMW hou je daar ook niet netjes.
-
→ Gerco typte rond 12:02 uur op de 124e dag van 2005:
Ik moest ineens aan dit liedje denken:
http://www.letssingit.com/acda-en-de-munnik-wat-ik-zie-moet-ik-hebben-j7pwf3d.html
Gek genoeg word ik daar ook altijd mee geassocieerd... -
→ Inge DC typte rond 14:17 uur op de 130e dag van 2005:
Joostlief, blij je weer te lezen. Heb mijn kronkel-voornemen (nog) niet vervuld wegens het zwangere leven, maar da's hier niet op zijn plaats.
Ik dacht zo dat het misschien zou kunnen dat je perspectieven op een samenleving pas fundamenteel kan veranderen op het moment dat je erin zit. M.a.w. IN de heb-cultuur zitten en juist DAN de behoefte hebben om er afstand van te doen, da's echt 'klikken'. En ultimately genietend van de voordelen van deze cultuur de arme aspecten ervan voor jezelf verrijken. Volgens mij ben jij daar potentieel heel goed in ... -
→ Stephan Verveen typte rond 15:19 uur op de 325e dag van 2005:
Hoi Joost,
Leuke blog heb je! Kom je ook op het BlogPodium bloggen?
Groeten,
- Stephan -
→ Krijn typte rond 11:31 uur op de 326e dag van 2005:
Zie je Joost; er zijn meer mensen die dat vragen
-
→ Sharepointie typte rond 00:16 uur op de 327e dag van 2005:
Dank voor je tijd om over Sharepoint te hebben. We gaan er mee aan de slag. Zelf ook een tijd in de States als uitwisselingsstudent gezeten en heerlijk die vrijheid en niet zo ingekapseld te worden door alle regeltjes.. You are right.. sometimes you can overanalyze life instead of live it.. die heb ik in America ooit gelezen. Ik hou je op de hoogte van Sharepoint en ga naaar www.sharepointuniversity.com kijken! Groet Jacques
-
→ noel typte rond 16:06 uur op de 352e dag van 2006:
ik