Koning Tijs

Dat ik mijn voorliefde voor (de muziek van) Tijs Verwest (beter bekend als DJ Tiësto) niet onder stoelen of banken steek is al langer dan vandaag bekend. Vooral ook getuige de aandacht die ik aan zijn persoon schonk op de oude versie van mijn persoonlijke website www.helbo.nl. Maar hoe ik zou reageren als ik hem in levende lijve - en van ZO dicht bij - zou zien, dat had geen mens kunnen voorzien. Vooral niet omdat ik doorgaans heel wat nuchterder ben en me dus meestal niet zo laat beïnvloeden zoals in dit vreselijke voorval..

Ik ben - opgegroeid als ik ben in Bussum (spreek uit "Bahsshm" *maakt bombastisch armgebaar*) - meestal niet zo "BN'er gevoelig" zoals ik dat noem. Sommige mensen raken helemaal in paniek bij het in levende lijve aanschouwen van Caroline Tensen, De Dijk, Brainpower, Wessel van Diepen of de manen van Intwine. Ik niet. Dat zijn ook gewoon maar mensen en ja, die moeten ook (hoogst waarschijnlijk) iedere dag poepen, en nee, dan ruikt dat ook daar niet naar viooltjes.. Heel normaal allemaal dus.

Toen ik van mijn goede vriendin Reetsjel (wiens naam ik al JAREN met opzet verkeerd schrijf - for GOD knows whatever reason) de mogelijkheid geboden kreeg om met haar en Natasja en Diederik-uit-Amsterdam-die-inmiddels-in-Bussum-woont naar de Edison Music Awards te gaan, heb ik die mogelijkheid met twee handen aangegrepen. Daarbij niet meer dan een leuk feestje verwachtend.

De presentatie was in de vertrouwde handen van (Twenty4Seven-) Nance. Eén voor één kwamen de prijswinnaars hun Edison in ontvangst nemen, afgewisseld met een optredentje links of een technisch mankementje in de opnames rechts.. Ik had al wel op de site gekeken van de Edison Music Awards en had ook een beetje zitten browsen tussen de genomineerden. Natuurlijk was mij daarin al opgevallen dat Tiësto ook één der genomineerden was.. "Koning" dacht ik nog toen ik zag dat hij met "Just Be" in het rijtje stond te prijken. Dat maakte mijn verstijving echter niet minder toen hij ook daadwerkelijk (duh!) had gewonnen en ik zag hoe hij relaxt het podium op kwam wandelen. Hij was er zelf en echt en in levende lijve enzo.. Langzaam voelde ik mijn bewondering weer en hoopte ik (tegen beter weten in) dat hij nog zou gaan draaien ofzo.. Het mocht niet zo zijn. En zo snel als de opwelling begon zo snel zakte hij eigenlijk ook wel weer af. Ik ben nog NET niet in de overgang namelijk dus kon nog net bij mijn positieven blijven...

Later op de 'afterparty voor genodigden' (Reetsjel for president: we hadden uitermate prettige niet-klootjesvolk-kaarten.. ) kreeg ik echter de schok van mijn leven. We stonden gezellig met z'n vieren wat te keuvelen en op te letten dat onze glazen niet al te leeg werden. Of als dat onverhoopt toch gebeurde dat we ze dan meteen weer volmanagede.. En vooral of de bitterballen al langskwamen enzo. Kortom we vermaakten ons prima. Eigenlijk deden we gewoon wat alle andere BN'ers ook deden..

Ineens zegt Diet tegen me: "Hey kijk, daar heb je je held" en ik draai me niets vermoedend om. Ik zie niet veel, kijk dwars door (hey, daar heb je em) Wessel van Diepen en om Manuëla Kemp heen. Ik draai terug en Diet maakt nogmaals een knikbeweging in de richting van waar ik net keek. Ineens realiseer ik me dat de jongen met de leren jas die 30 centimeter (!!) van me af staat niemand minder is dan (u raadt het al) Tijs Verwest zelf. Mijn adem stokt in mijn keel. Sjessis, Reetsjel NOG een keer for president, niet alleen voor de kaarten maar dit maal OOK omdat ze altijd trouw haar digicam op haar lijf draagt. Ik wist dat ook op dit memorabele moment deze strategisch was opgesteld in haar handtas.

Razendsnel vliegen de gedachten door mijn hoofd. "Foto-op-website". "Maak-praatje". "Wat-zeggen??". "Openingszin?". Mijn-GOD-het-is-em.. Het is em echt.. Hrmbl *trekt gezicht alsof het toilet nodig moet worden bezocht*..

De gedachte aan een "hey, ken ik jou niet ergens van"-versiertruc doet me geen goed en ik kan niet bedenken wat ik tegen Tijs zou willen zeggen. Het risico dat er alleen maar betekenisloze, aangapende gorgelgeluiden uit mijn keel komen op het moment dat ik hem aantik en hij zich naar mij omdraait doet mij de moed in de schoenen zakken.

Ineens komt er een geweldig idee in mij naar boven. Ik moet natuurlijk gewoon iemand voor mijn karretje spannen! Hoopvol draai ik me terug en kijk Reetsjel met hoopvolle ogen aan. Ze redt me door zich naar voren te werpen als vrijwilligster om Tijs aan te spreken. Ze doet het, mijn god, ze doet het ECHT. Professioneel gris ik de camera uit haar tas en pak haar wijntje aan. De rest van de wereld houdt heel even op te bestaan. Zelfs de zenuwen die ik voel voor mijn sollicitatie bij de vrienden van Accenture van morgen lijk ik heel even te zijn vergeten..

Reetsjel tikt Tijs aan en hij draait zich vriendelijk om. Een korte zinnenwisseling volgt en ik kijk met verbijstering naar dit tafereel dat zich op nog geen halve meter van mij afspeelt. Half bevroren sta ik schuin achter Reetsjel en ik vang flarden op die gaan over de TV show en hoe ze al maanden categorisch door zijn management wordt plat-genegeerd... "Jajajaja" denk ik nog "get on with it".

Dan zie ik hoe ze haar camera in het zicht beweegt en Tijs vragend aankijkt. "Jah, mijn vriend hier is te laf, zie je" denk ik terwijl ik zie hoe Tijs afkeurend de zaak gade slaat. "Dan kan ik de hele avond aan de bak, nee dank je vriendelijk" zijn zijn lachende woorden.. En ik.. Ik was te laf. "Zal ik me dan toch maar mengen in het gesprek?" denk ik nog in paniek. Weer is het de gedachte aan de gorgelende keelgeluiden die me weerhoudt enige actie te ondernemen.. Ik sta er bij en kijk er naar. Reetsjel voegt zich weer bij ons en Tijs draait zich om. Ik niet. Ik neem een slok. En nog een. Ik heb mezelf weer eens verbaasd.

Tijs, mocht je dit ooit nog lezen: ik was die kwijlende jongen die schuin achter het leuke, vlotte, uitgelaten roodharige Tros-meisje bleef staan - je aanstarend met ogen als "Puss in Boots" uit Shrek 2 en hopend op een positief antwoord op de MEEST genante vraag - die ik dan nog niet eens ZELF durfde te stellen.. Ik was die jongen die maar bleef kijken en geen geluid durfde te produceren, de aandacht verloor van het gesprek waarin hij betrokken zou moeten zijn en aarzelend in de gaten hield of jullie al weg zouden gaan. Dan was er tijd voor de foto had je gezegd namelijk..

Nee, je zult me je niet herinneren. Dan had ik iets anders moeten doen. Herstel, dan had ik überhaupt iets moeten doen.. *Zucht*

Trouwens, heeft u al eens gehoord van dit soort webstandaarden? Zo niet, doe uzelf en anderen een groot plezier en overweeg een andere browser!