Schizothym??

Schi·zo·thym (bn.)
1. lijdende aan, of gekenmerkt door gespletenheid.

Soms weet je het gewoon niet. Ik pleeg altijd te vinden dat als je maar eerlijk genoeg bent tegen jezelf, je het ERGENS altijd wel weet. Bijvoorbeeld als je alleen in je bed ligt en naar het plafond ligt te staren, dat je het op zulke momenten 'wel weet'... 'Het' kan in deze vele vormen aannemen. "Moet ik deze baan accepteren of wachten op een betere?" "Moet ik een punt maken van deze situatie of het laten passeren?" "Moet ik toenadering zoeken of de afstand bewaren?" "Moet ik.." nou vul maar in.

"Bij twijfel KIEZEN!" zegt mijn goede vriend Koen altijd. Op zich ben ik redelijk gecharmeerd van deze op het eerste gezicht behoorlijk simplistische benadering. Zeker als je er IETS langer over nadenkt blijkt deze benadering behoorlijk toepasbaar in heel veel situaties. Het nare is alleen dat hij het vaak het best doet in non-emotionele beslissingen..

Toen het mij vandaag gebeurde dat ik het echt gewoon ff niet wist was ik in de war. Dat kon toch niet? Bij mij zit 'het ff niet weten' er toch gewoon niet op?? Misschien toch wel..

Misschien ben ik toch ook gewoon een mens..

Ik was vandaag bij mijn (alweer één?) goede vriend Bas. Toevallig (bestaat dat, toeval?) zag ik hoe hij de messenger twee maal open had. Ik vroeg hoe hij dat deed want ik kon me herinneren dat ik daar in het verleden wel eens naar op zoek ben geweest toen ik zowel zakelijk als privé wilde chatten op één computer. Eenmaal korte instructie later was ik weer wat wijzer. Sucks to be a geek..

Toen ik later weer thuis was zat ik zonder verder na te denken een beetje rond te klikken op mijn scherm. Hersenloos keek ik naar de openstaande programma's die statisch naar me terug keken. Mijn muis ging over de iconen en geminimaliseerde schermen zonder er iets mee te doen. Na een tijdje startte ik zoals Bas mij die middag had voorgedaan een tweede messengersessie. Afwezig log ik in met mijn zakelijke IM-account. Ik begin te tikken. En één voor één stel ik mezelf (mijn andere messenger account) de vragen die door mijn hoofd heen dwarrelen. De woorden raken het scherm zoals natte sneeuw op een warm raam terecht kan komen. Je ziet het aankomen maar op het moment van impact verandert de vorm en verliest het zijn betekenis.. Of laat het juist pas dán zijn ware gezicht zien?

Het mooie was dat er uiteraard geen echt antwoord kwam, anders dan de lege woorden die ik aan mezelf terugtikte. Maar toch gebeurde er iets. Door de vragen te formuleren en woorden te laten worden, woorden die konden worden teruggelezen op het scherm, gebeurde er iets in mijn hoofd. Mijn gevoel over deze vragen veranderde.

Ineens was het niet meer een vaag rondzwevend gevoel. Opeens werd de machteloosheid van de onzekerheid minder. Opeens wist ik dat je niet alleen "maar eerlijk genoeg" tegen jezelf moet zijn... Maar ook duidelijk genoeg..

Hoe een gesprek met 'je andere ik' misschien toch niet altijd even slecht kan zijn...

Trouwens, heeft u al eens gehoord van dit soort webstandaarden? Zo niet, doe uzelf en anderen een groot plezier en overweeg een andere browser!