En DAAR heb ik dus ZO'N hekel aan!

Hoe fijn het is - en hoe kortstondig je je lekker voelt van het uitgeven van een boel geld in een korte tijd. Vandaag had ik zo'n moment. Of eigenlijk, ik heb al dagen "zo'n moment" omdat ik net terug gekomen ben van een lange reis. In Nederland is echter niets veranderd, dat had ik je ook wel kunnen vertellen. En TOCH is het anders om het aan den lijve te ondervinden. Niet dat er iets MIS is ofzo. Helemaal niet juist. Er is juist helemaal niets mis. Dat IS het em misschien ook juist..

Maar ik had dus zo'n moment. En dat kreeg ik van Sander van VI Computer (de ENIGE computerwinkel in Bussum, naar hun eigen zeggen, later bleek dit incorrect). Ik heb namelijk geen TV. En eigenlijk mis ik ook geen TV. Maar toch, het nieuws kijken is vaak wel lekker. Dus ik besloot - vol goede moed - een TV-kaart in mijn computer te stoppen. Zo gezegd, zo eergisteren ook gedaan. Echter er was één probleem. Al wat er gebeurde, mijn pc vertikte het om de kaart te herkennen, de software te installeren dus laat STAAN om enige nieuwsuitzendig - of willekeurig ander programma - ten toon te spreiden..

Vandaag ging ik dus terug naar VI Computer om samen met Sander - een alleraardigste maar niet al te slimme computerverkoper - een beter (vooral werkend) alternatief te vinden.

Dat bleek niet mee te vallen. En daar heb ik dus ECHT een hekel aan.

Alternatieven moet een verkoper uit zijn mouw schudden. Hij moet lachen en je het gevoel geven dat hij de regels voor je buigt. Je moet je speciaal voelen. Hij moet je niet het gevoel geven dat hij aan het slijmen is maar ondertussen een volledige vinger, totaan het tweede kootje in je kont hebben gestopt. Hij moet er goed en verzorgd uitzien, informeel zijn maar toch beleefd en eigenlijk het liefst gewoon lekker slim. En OH als DAT lukt dan is mijn portomonaie ineens een VERGIET!

Zoals de verkoper die ik een uur hierna in de pakkenwinkel trof - die deed het een STUK beter. Ik WIST dat het vermaken van een pak dat je daar koopt gratis was. Dat VOEL je gewoon. En TOCH zegt hij met een vriendelijke maar tegelijk goed gespeelde bedenkende ondertoon "Hmm *plaatst vinger tegen kin*.. weet je wat? Die vermaakkosten zijn anders ook wel voor mij, ok? *lacht vriendelijk en breed*" (hij had namelijk net vier euro korting gegeven). Pik, als je een meisje was geweest had ik NU mijn handen tegen de zijkanten van je hoofd geplaatst en je een dikke pakkerd gegeven. Een tien verdiend voor verkopen!

Nu ben ik sowieso een SUCKER in pakkenwinkels, en btw, waarom zijn (lijken?) alle pakkenverkopers toch ALTIJD homo??

Dit terzijde. Ik was samen met Sander op zoek naar een alternatief voor mijn stokkende TV-kaart.

Ik: "Goedenmiddag, ik kom terug met een TV-kaart die het in mijn pc niet doet".
Sander: "(Ow, god, daar heb je alwéér zo'n lastige klant) Dat is niet zo mooi". (Bedankt wijsneus, maar daar was ik al achter).
Ik: (slikt en laat het voorbij gaan - ookal heeft Sander een ontzettende SLA MIJ uitdrukking op zijn gezicht) *zet vriendelijke toon op en lacht lief* "Ik wil deze TV-kaart eigenlijk omruilen voor een model dat misschien wat duurder is, maar misschien dan dus ook beter compatibel"(, lul!)..
Sander: "Euhm.. Dat zal niet veel helpen denk ik."
Ik: "Oh? Hoezo niet?"
Sander: "Ze hebben namelijk allemaal eenzelfde chipset."
Ik: "Ah, OK, fair enough, wat kan ik dan het beste doen?" *kijkt hulpeloos*
Sander: "Euhm" (en DAAR heb ik dus OOK een hekel aan: een verkoper die iedere zin met EUHM begint, je staat het toch niet ter plekke te VERZINNEN kerel? Je hakt IEDERE DAG met dit bijltje!) "misschien kan ik er een voor je bestellen?"
Ik: "Klinkt goed maar hoe lang duurt dat? Ik ben liever vandaag dan morgen geholpen natuurlijk."
Sander: "Euhm, een week ofzo?" (Een week OFZO?? JIJ werkt hier, niet IK!)
Ik: "..." *trekt moelijk gezicht*
Ik: "Dat wordt em dus niet, wat kan ik nog meer doen? Kan je me bijvoorbeeld niet mijn geld teruggeven zodat ik ergens anders een TV-kaart kan gaan kopen?" (Ik wil namelijk gdvrdmm NU TV kijken! En ik HOU niet eens van TV kijken!)
Sander: "Nee, dat kan helaas niet, ik kan alleen een tegoedbon geven, te besteden in onze winkel.
Ik: "Maar jullie hebben geen andere TV-kaart en bestellen duurt te lang. Kan je niet de regels een beetje buigen?"
Sander: "Euhm, neej, eigenlijk niet." (Da's TWEE keer nee verkopen binnen één minuut, vriend) "Ik kan em wel voor je inbouwen.." (Alsof het dan wel werkt, bokkelul, maar OK het is het EERSTE alternatief dat je me biedt.)
Ik: (gespeeld opgetogen nu) "AH! En wat zou me dat eventueel gaan kosten?" *denkt: "niets natuurlijk!"*
Sander: "Euhm, het is erg druk en misschien is hij dan volgende week klaar en dan kijken we wel wat het gekost heeft, dat is namelijk afhankelijk van hoe lang ik er mee bezig moet zijn.."
Ik: (het goede gevoel is alweer HELEMAAL weg) "Dat wordt em dus OOK niet." (NU TV KIJKEN - DUIDELIJKHEID OVER DE KOSTEN - NOOIT NEE ZEGGEN.. VERKOOPTRAINING, REMEMBER?!)

--- Tijdverdichting: inmiddels zijn we 20 minuten verder, de rest van dit NONgesprek is 'for the sake of leesbaarheid' hier overgeslagen ---

Ik: (bijna in opperste frustratie nu, de wanhoop nabij) "EN ALS IK NOU EEN NIEUWE COMPUTER HIER KOOP WERKT HET DAN WEL??"
Sander: "Euhm," (AAARGHH!) "waarschijnlijk wel jah.."
Ik: "EN WAT KOST *DAT* ME DAN??"
Sander: "Euhm," (AAAARGHH!!) "dat ligt er een beetje aan.."

Ik ben deze discussie maar gestaakt. Ik heb mijn TV-kaart van de toonbank gepakt, heb vriendelijk bedankt, hem en zijn collegae een fijne dag verder gewenst en ben zonder verdere woorden de winkel uit gelopen, me afvragend of ik nu WERKELIJK naar een naburig DORP moet om een computerwinkel zonder Sander of consorten achter de toonbank te vinden...

Maar goed, ik had dus zo'n moment...

En het vervolg dat ik daaraan heb gegeven heb ik hiervoor al aangestipt. Ik liep - verdwaasd van emoties en vechtend om het me niet te laten boeien, want dat vindt iedereen altijd zo lekker sociaal wenselijk - door het centrum van Bussum. Ik vind altijd al dat ik zo'n geweldig fashionstatement ben (ahum) maar dat één van de dingen die ik wel eens pleeg te doen (een longsleeve onder een T-shirt of - erger nog - polo, gewoon omdat ik eerst al de longsleeve had aangetrokken en het later koud kreeg of genoeg kreeg van de longsleeve en besloot die dus maar te bedekken) bevestigd wordt in "de nieuwe collectie" vond ik toch wel weer vleiend.. Ik zag namelijk op een etalagepop een dergelijk schaapsel: een soort kruising tussen een rugbyshirt, een polo en een longsleeve-onder-een-T-shirt. Bevestigd als ik me voelde stapte ik natuurlijk meteen de winkel binnen. Een alleraardigste jonge kerel sprak me meteen aan (punten!) en zag dat ik het shirt mooi vond (punten!). Het maakte natuurlijk AL LANG niet meer uit wat het shirt in kwestie kostte, uit welk JAAR het kwam, welke collectie of welke borduursels men erop gemanaged had. Ik was immers al bevestigd en vastbesloten het te kopen.

Toen ik mijn blik van het - verder niet erg bijzondere shirt - kon loswrikken keek ik om me heen en zag dat ik me in een pakkenwinkel begaf. "Ah!" dacht ik bij mezelf "Dat schikt - ik moet eigenlijk TOCH nog een pak hebben" (en voel me nu K*T dus ik moet GELD uitgeven!) *zet verstandiger stemmetjes in hoofd uit*.. "Ik was eigenlijk alleen op weg naar de Blokker voor een prullenbak" verdedig ik mij nog, maar de verkoper is MEDOGENLOOS aardig, begrijpend en meegaand. SUCKER als ik ben loop ik een half uur later de winkel uit met onder mijn arm een fonkelnieuw pak, een shirt, een das en dus het bewuste 'rugby-polo-longsleeveonderop-shirt'.. (En, voel je je nu beter??)

Gelukkig was de Blokker in de buurt. Zoals ALLES 'in de buurt' is als je in Bussum woont. Ik vond snel genoeg mijn prullenbak en kocht van de weeromstuit ook nog maar een soort 'ik-hoef-niet-te-bukken-want-ik-ben-al-zo-oud'-stofer en blik. Waarom weet niemand. Misschien omdat ik nogsteeds 'zo'n moment' had, en werkelijk, wat heb ik daar een HEKEL aan...

Trouwens, heeft u al eens gehoord van dit soort webstandaarden? Zo niet, doe uzelf en anderen een groot plezier en overweeg een andere browser!